Episode 5: จุดเริ่มต้นแห่งหายนะ

หมอพีมเบิกตากว้างเมื่อได้ยินรายงาน โรคระบาดได้ปะทุขึ้นในตลาดแล้ว! เขาหันไปสั่งทหารที่นำข่าวด้วยน้ำเสียงเร่งด่วน "ปิดตลาดเดี๋ยวนี้! อย่าให้ใครเข้าออก และแยกผู้ป่วยออกจากคนปกติ" ทหารทำหน้ากังขา แต่หมอพีมจ้องเขม็ง "ถ้าไม่อยากให้ทั้งเมืองตาย จงทำตามฉัน!" เขาวิ่งไปยังตลาดพร้อมหลิน ท่ามกลางเสียงโวยวายของผู้คน ร่างที่ทรุดโทรมนอนเกลื่อนกลาด หมอพีมเห็นแถบอายุขัยของผู้ป่วยจำนวนมากกำลังหรี่ลงเป็นสีส้มและแดง "มีไข้สูง ไอเป็นเลือด ตัวเขียวคล้ำ... นี่มันโรคร้ายที่แพร่ทางเลือดและลมหายใจ" หลินดวงตาวาวโรจน์ "สมุนไพรในร้านฉันพอจะบรรเทาอาการได้" "ไม่พอ" หมอพีมส่ายหน้า "ต้องตัดวงจรการแพร่เชื้อ ต้มน้ำให้เดือด และให้ทุกคนสวมผ้าปิดปาก" ทันใดนั้นทหารเอกของเจ้าเมืองก็ควบม้ามาถึง ชี้หน้าตะคอก "เจ้าหมอเถื่อน! ใครให้เจ้าสั่งปิดตลาด สร้างความตื่นตระหนกไปทั่ว!" หมอพีมนิ่ง "ท่านครับ ท่านเจ้าเมืองกำลังอยู่ในระยะฟักตัวของโรคร้าย เขาจะตายในสามวัน!" ทหารเอกหัวเราะเย็นชา "จับมันไปขัง!" แต่หลินก้าวมายืนบังหมอพีม "ลองให้เขาพิสูจน์ก่อน! ถ้าเขาช่วยคนป่วยในตลาดได้ ท่านจะปล่อยเขาไปได้หรือไม่?" ทหารเอกลังเล ยอมพาหมอพีมไปพบผู้ป่วยหนักที่สุด ชายชราคนหนึ่งนอนหายใจรวยริน หมอพีมตรวจชีพจร ชำเลืองดูแถบอายุขัยที่เหลือน้อยเต็มที เขาใช้มีดกรีดผิวผู้ป่วยให้เลือดไหลออก พร้อมกับบดสมุนไพรที่หลินหยิบยื่นให้ป้อนเข้าไป ผ่านไปเพียงหนึ่งชั่วยาม อาการไข้ก็เริ่มลดลง ทหารเอกหน้าซีด "นี่... มันเป็นไปได้ยังไง?" แต่ยังไม่ทันที่หมอพีมจะโล่งใจ หลินก็ดึงแขนเสื้อเขากระซิบเสียงสั่น "หมอพีม... นั่น" เธอชี้ไปที่มุมมืดของตลาด ชายคนหนึ่งยืนจ้องเขม็งมาโดยไม่ขยับ ดวงตาว่างเปล่า หมอพีมรู้สึกหนาววาบไปทั้งสันหลัง เพราะบนหัวของชายคนนั้นมีแถบอายุขัยสีดำสนิท และที่หน้าอกมีรอยประหลาดคล้ายเครื่องหมายที่เขาเคยเห็นในฝันร้าย นั่นคือสัญลักษณ์เดียวกับที่ปรากฏในสมุดบันทึกของเขาก่อนข้ามมิติ!